تبلیغات
نقاشی - نقاشی ایرانی

نقاشی ایرانی 

 

ایران به دنیا یک هنر مخصوص را عرضه کرده است که در نوع خودش بی مانند است.
تاریخ هنر نقاشی در ایران به زمان غارنشینی برمیگردد. در غارهای استان لرستانتصاویر نقاشی شده از حیوانات و تصاویر کشف شده است. نقاشیها بوسیله(W.Semner) بر روی دیواره های ساختمانها در ملایر و فارس که به 5000 سالپیش تعلق دارند کشف شده است.

نقاشی های کشف شده در مناطق تپه سیالک و لرستان بر روی ظروف سفالی،ثابت می کند که هنرمندان این مناطق با هنر نقاشی آشنایی داشته اند.
همچنین نقاشیهایی از دوران اشکانیان، نقاشی های معدودی بر روی دیوار، کهبیشتر آنها از قسمتهای شمالی رودخانه فرات بدست آمده، کشف شده است. یکی ازاین نقاشیها منظره یک شکار را نشان میدهد. وضعیت سوارها و حیوانات و سبکبکار رفته در این نقاشی ما را بیاد منیاتورهای ایرانی می اندازد.
در نقاشیهای دوران هخامنشی، نقاشی از روی چهره بر سایر نقاشی هایدیگر تقدم داشت. تناسب و زیبایی رنگها از این دوران، بسیار جالب توجه است.نقاشی ها بدون سایه و با همدیگر هماهنگی دارند. در بعضی از موارد، سطوحسیاه پر رنگ را محدود کرده اند.
مانی، (پیامبر و نقاش ایرانی)، که در قرن سوم زندگی میکرد، یک نقاش با تجربه و ماهر بود. نقاشی های او یکی از معجزاتش بود.
نقاشی (Torfan) که در صحرای گال استان ترکستان در چین بدست آمد، مربوط است بسال 840 تا 860 بعد از میلاد.
این نقاشی های دیوارنما مناظر و تصاویر ایرانی را نمایش میدهند.همچنین تصاویر شاخه های درختی در این نقاشی ها وجود دارند. باستانی تریننقاشی های دوران اسلامی، که بسیار کمیاب است، در نیمه نخست قرن سیزدهم بهوجود آمده بودند. مینیاتورهای ایرانی (طرح های خوب و کوچک) بعد از سقوطبغداد در سال 1285 میلادی بوجود آمدند. از آغاز قرن چهاردهم کتابهای خطیبوسیله نقاشی از صحنه های جنگ و شکار تزئین شدند.
چین از قرن هفتم به بعد به عنوان یک مرکز هنری، مهمترین انگیزه برای هنرنقاشی در ایران بود. از آن به بعد یک رابطه بین نقاشان بودائی چینی ونقاشان ایرانی بوجودامده است.
از لحاظ تاریخی، مهمترین تکامل در هنر ایرانی، تقبل طرحهای چینی بوده استکه با رنگ آمیزی که ادراک ویژه هنرمندان ایرانی است مخلوط شده بود. زیباییو مهارت خارق العاده نقاشان ایرانی واقعاً خارج از توصیف است. در قرن اولاسلامی، هنرمندان ایرانی زینت دادن به کتابها را شروع کردند.


کتابها با سرآغاز و حاشیه های زیبا رنگ آمیزی و تزئین شده بود. اینطرحها و روشها از یک نسل به نسل دیگر با همان روش و اصلوب منتقل می شد، کهمعروف است به "هنر روشن سازی". هنر روشن سازی و زیبا کردن کتابها در زمانسلجوقیان و مغول و تیموریان پیشرفت زیادی کرد. شهرت نقاشی های دوراناسلامی شهرت خود را از مدرسه بغداد داشت.
مینیاتورهای مدرسه بغداد، کلاً سبک و روشهای نقاشی های معمولی پیش ازدوره اسلامی را گم کرده است. این نقاشی های اولیه و بدعت کارانه فشار هنریلازم را ندارند. مینیاتورهای مدرسه بغداد اصلاً متناسب نیستند. تصاویرنژاد سامی را نشان میدهد؛ و رنگ روشن استفاده شده در آن نقاشی را.هنرمندان مدرسه بغداد پس از سالها رکود مشتاق بودند که آیین تازه ای رابوجود آورده و ابتکار کنند. نگاه های مخصوص این مدرسه، در طرح حیوانات وبا تصاویر شرح دادن داستانها است.
اگر چه مدرسه بغداد، هنر پیش از دوره اسلامی را تا حدی در نظر گرفتهبود، که بسیار سطحی و بدوی بود، در همان دوره هنر مینیاتور ایرانی در تمامقلمرو اسلامی از آسیای دور تا آفریقا و اروپا پخش شده بود.از میان کتابهای مصور به سبک بغداد میتوان به کتاب "کلیله و دمنه" اشارهکرد. تصاویر نامتناسب و بزرگتر از حد معمول رنگ شده است؛ و فقط رنگهایمعدودی در این نقاشیها بکار رفته است.
بیشتر کتابهای خطی قرن سیزدهم، افسانه ها و داستانها، با تصاویری ازحیوانات و سبزیجات تزئین شده است. یکی از قدیمی ترین کتابهای کوچک طراحیشده ایرانی بنام "مناف الحیوان" در سال 1299 میلادی بوجود آمده است. اینکتاب مشخصات حیوانات را شرح میدهد. در این کتاب تاریخ طبیعی با افسانه درهم آمیخته شده است.
موضوعات این کتاب که تصاویر بسیاری دارد، برای آشنایی با هنر نقاشیایرانی بسیار مهم است. رنگها روشن تر و از روش مدرسه بغداد که روشی قدیمیبود جلوتر است.
پس از هجوم مغولان، یک مدرسه جدید در ایران به نظر میرسید. اینمدرسه تحت تأثیر از هنر چینی و سبک مغول بود. این نقاشی ها همه خشک و بیحرکت و خالص و یکسان، مانند سبک چینی است.
بعد از حمله مغول به ایران، آنها تحت تأثیر از هنر ایرانی، نقاشان وهنرمندان را تشویق کردند. در میان نقاشی های هنرمندان ایرانی میتوان سبکمغول هم مشاهده کرد، لطافت ها، ترکیبات آرایشی، و خطوط کوتاه خوب کهمیتوان آنها را بشمار آورد. نقاشی های ایرانی بصورت خطی و نه ابعادی میباشد. هنرمندان در این زمینه از خود یک خلاقیت و اصالت نشان داده اند.
هنرمندان مغول دادگاه سلطنتی نه فقط به تکنیک بلکه به موضوعاتایرانی هم احترام گذاشتند. یک بخش از کارشان شرح دادن به آثار ادبی ایرانمانند شاهنامه فردوسی بود. میان موضوعات مختلف بیشترین علاقه آنها بهتصویریسم (کتابهای با تصاویر زیاد) بود.
بر خلاف مدارس مغول و بغداد بیشترین کارها از مدرسه هرات بجا ماندهاست. مؤسس این سبک نقاشی مدرسه هرات بود؛ که از نیاکان تیموریان بودند واین مدرسه را بخاطر محل تأسیس آن مدرسه هراتی نامیدند.
متخصاص هنر نقاشی بر این باورند، که نقاشی در ایران در دوران تیموریبه اوج خود رسیده بود. در طول این دوره استادان برجسته ای، همچون کمالالدین بهزاد، یک متد جدید را به نقاشی ایران عرضه کرد. در این دوره(تیموریان) که از سال 1370 تا 1405 میلادی به طول انجامید؛ هنر نقاشی وکوچک سازی به بالاترین درجه کمال رسیده و بسیاری از نقاشان مشهور عمرشانرا بر سر اینکار گذاشته اند.
دو کتاب با ارزش از زمان بایسغر باقی مانده است؛ یکی کتاب "کلیله ودمنه" و دیگری کتاب "شاهنامه". هنر کوچک ایرانی در کتاب شاهنامه که در سال1444 میلادی در شیراز رنگ آمیزی شده است، بخوبی مشخص است.
یکی از این طرح ها نشان دادن یک منظره زیبا از یک دادگاه ایرانی استکه به سبک چینی رنگ آمیزی شده است. کاشی های سفید و آبی ایرانی همراه بافرشهای زیبای ایرانی بصورت هندسی نقش شده است. در یکی از کتابهای دستنویس"خمسه نظامی گنجوی"، سیزده مینیاتور زیبا بوسیله

"میرک" کشیده شده است.

                            

                                              نقاشی خط اثر محمد دائی نبی